Uit het volk, de trap op

Mijn eerste Vredefeesten met de camera. Ik stond op de Grote Markt in Sint-Niklaas, middenin het volk, met gemakkelijk een vijftal andere fotografen rond mij. Zelfde plein, zelfde moment, zelfde hoek. Je voelt het meteen: straks bestaan er vijf keer dezelfde foto’s.

Ik had een ander beeld in mijn hoofd. Het hele plein in één keer, van boven, met het feest eronder. Dat beeld bestond niet vanop de grond.

Dus ben ik uit het volk gelopen. Recht naar de gevels rond de markt, en ik heb aangebeld bij een appartement. Gewoon. Zonder plan B.

[Vul aan: wie deed er open, wat zei je, en wat zeiden zij?]

Van daarboven heb ik een reeks staande beelden gemaakt, van links naar rechts, en die achteraf aan elkaar gezet tot één panorama. Dat panorama is het beeld geworden. Hierboven zie je hoe het in elkaar zit.

Waarom ik aanbelde

Impulsieve beslissingen zijn vaak de beste. Niet omdat ze toevallig goed uitdraaien, maar omdat je op dat moment al weet welke compositie je zoekt. Het enige wat dan nog ontbreekt, is de durf om op een vreemde deurbel te drukken.

Wat de stad ermee deed

Stad Sint-Niklaas was er zo blij mee dat ze het beeld gretig gebruikt hebben, en niet op één plek. [Vul aan: waar dook het op? Affiche, website, socials, Stadskroniek, andere diensten…]

Hoeveel mensen het gezien hebben? Geen idee. Het ging langs zoveel diensten en kanalen dat het bereik niet te meten valt. Voor een fotograaf is dat eigenlijk het mooiste compliment.

Een beeld nodig dat niet lijkt op dat van de vijf fotografen naast je? Laat het me weten via de contactpagina. Ik bel wel aan.